In weerwil van onze gevorderde leeftijd hebben wij een voorliefde voor gimmicks. Alles wat trendy is en niet al te ingewikkeld koesteren wij. Nepkaarsen op batterijen, kerstverlichting aan een timer, een koelkast die zichzelf ontdooit, de camera die aangesloten is op onze mobiel zodat wij zien hoe onze honden in de mand liggen te slapen: zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar het mooiste van de afgelopen jaren is wel de vogelbox.

Het is een wonder van techniek, Zodra iemand zich gaat ontlasten – dat wil zeggen in ons toilet – dat klinken er fluittonen van weidevogels. Het is wonderbaarlijk. Een sensor detecteert de komst van poeper of pieser en vervolgens waant de bezoeker zich op een veld waar het barst van de zangvogels. Kijk: daar houden wij van. Zeker ook omdat het gepiep, getsjilp en gezang afkomstig is uit een reeds lang vervlogen tijd, toen die geluiden nog te horen waren. De weide, die geen weide meer is maar een soort biljartlaken van Engels raaigras, is reeds jaren verstild. Maar op onze WC kwinkeleert het vogelvolk er lustig op los. Men raakt er meer zen dan reeds gebruikelijk op die voorheen bijna geluidloze plek.

Toegegeven: zaten wij eerst ongeduldig te wachten op het moment dat een van ons moest, daarna brak een tijd aan van geleidelijke gewenning aan het gekwinkeleer. Vooral ook, daar het concert van onze in de box opgesloten vriendjes, waarin zich natuurlijk een geluidsbandje bevindt, niet langer verrassend is. Elke strofe, fluitje of trillertje kennen wij inmiddels. Sterker, wij begonnen mee te fluiten, gaandeweg luider om die vogels te overstemmen.

Tegenwoordig doen wij alles om de vogelbox te slim af te zijn. Wij ontlasten ons inmiddels in het donker omdat die pestvogels ook op het licht reageren. We zijn bij de next lever beland aangezien wij op de buik naar de WC tijgeren en uiterst voorzichtig ons ding doen. Daarbij plas ik op de knieën en zitten doen wij voorovergebogen, daarbij  zo weinig mogelijk bewegingen makend zodat wij de sensor misleiden. Een verblijf van een kwartier is gebruikelijk. Wij zijn graag bereid het bezoek te instrueren.

Erik Endlich

ENSCHEDE -De gemeente Enschede gaat tijdelijke opvang van Oekraïense vluchtelingen in voormalige SJHT-pand Molenstraat mogelijk maken. Het betreft de huisvesting van 150 personen. Enschede heeft een inspanningsverplichting voor 1100 opvangplekken. Op dit moment zijn er ongeveer zeshonderd plaatsen beschikbaar op de locaties Noordmolen, Tesinkweide en de appartementen aan de Hengelosestraat/Deurningerstraat. Het pand aan de Molenstraat komt op korte termijn vrij en is geschikt voor 'relatief' zelfstandig wonen. Bewoners beschikken er over een eigen kamer met voorzieningen zoals keuken en sanitair, wat bijdraagt aan rust, privacy en zelfstandigheid. Het pand maakt onderdeel uit van het ontwikkelgebied Pakhuiskwartier.

Dit betekent dat het gebouw in de komende jaren wordt gesloopt om ruimte te maken voor nieuwe woningen. Tot het zover is, wil het college het bewuste pand tijdelijk inzetten voor opvang. Voor een periode van maximaal twee jaar.

Voor het besluit is er overleg geweest met de wijkraad Lasonder-Zeggelt-Boddenkamp.De wijkraad staat inprincipe positief tegenover de tijdelijke opvangperiode van maximaal twee jaar en ziet op dit moment bezwaren tegen het beslu Wel heeft de wijkraad enkele aandachtspunten meegegeven, waaronder een proactieve informatievoorziening aan direct omwonenden; een vast contactpersoon/aanspreekpunt voor vragen en melding een evaluatiemoment eind 2026 om de effecten op de wijk te bespreken en vindt zorgvuldigheid en transparantie belangrijk Daarom organiseert zij een inloopbijeenkomst op maandag 22 december van 18.30 tot 20.00 uur in De Noordmolen. Direct omwonenden zijn hierover per brief geïnformeerd. Voor de tijdelijke opvang is een omgevingsvergunning nodig
Zodra het ontwerpbesluit ter inzage ligt, worden omwonenden hierover geïnformeerd. Zij kunnen dan een zienswijze indienen. Na het definitieve besluit is bezwaar mogelijk.

Onlangs kregen wij via email een uitnodiging van een kennis van ons. Deze vermeldde tevens een ons onbekende naam, zodat er kennelijk sprake was van een nieuwe partner. Vandaar dat hij  een andere woning betrokken had.Reeds aan het begin van de weg werd ons duidelijk, dat hij en de nieuwelinge een bijzonder idyllisch gelegen huisje hadden verworven. Hobbelend over een desolate  zandweg parkeerden wij uiteindelijk onze auto voor hun zeer ruim gelegen woning en naast een grote open schuur waarin hun hockeybak stond alsmede een ruime voorraad kloeke boomstronken. Bomen ruisten in de wind, elders hinnikte een paard, maar zodanig dat het dier nauwelijks boven de kwinkelerende vogels uitkwam. Wij werden hartelijk welkom geheten.

Het was geen riant onderkomen maar voldoende ruim voor het tweetal, als je althans  de enorme tuin in ogenschouw neemt. De hoogrenderende houtkachel snorde gemoedelijk, maar was klein van stuk zodat de gastheer de conversatie steeds onderbrak om een stukje hout in het binnenste te leggen. Gaandeweg werd het zitmeubilair richting de kachel geschoven, daar het in de rest van de woonruimte stervenskoud was. Daarbij tochtte het, waardoor wij het al snel spijtig vonden dat de gastheer en – vrouw onze jassen hadden aangenomen.

Tijdens het overigens wel gezellige bezoek zag ik plotseling een in lycra gestoken trimmer door het beeld schuiven, vervolgens verscheen er juist buiten het riante perceel een drietal luid blaffende honden, achtervolgd door een kennelijk boze baas. Deze en dergelijke taferelen herhaalden zich, met als voorlopig hoogtepunt een luid keuvelende horde dames die skistokken achter zich aansleepten. Er kwam nog een koetsje met een span paarden langs dat zelfs even door de tuin galoppeerde. Onze kennis slaakte een vloek.

Afgezien van deze ononderbroken voorbij trekkende horde en de koude was het een aangenaam bezoek. We vertrokken tamelijk vroeg omdat onze vriend het aanwezige hout had verstookt en genoodzaakt was om de boomstammen in de schuur tot gangbare moten te hakken. Het was er prachtig, Dat wil zeggen: om er even op bezoek te gaan.

Erik Endlich

In de Stasi-gevangenis  Hohenschönhausen in Berlien zea een roondleaider: “Kiekt oet vuur ne regering den ’t oonder ’t mom volksgezoondheaid en staatsveailigheid allemoal moatregeln neamp. Zukke regeringen he’w in de DDR 40 joar ehad en iej weet wat ‘r dan gebuurt.” Dén gids - langen board, shagbuul in ’t leenker titzäkn van ’t ofgewaskete spiekerjäske - har zélf in dee gevangenis ezetn.

Beuker, films oawer dee tied vertelt oons oawer ‘t leawen in de DDR. De leu hadn gin oarmood, ze hadn aaltied woark. Etten, dreenken, openboar vervoer was der steal goodkoop. Weainig criminaliteit. Joa, iej mossen 10 joar wochen op een klean autootje. Mear het slimste was het rotgeveul de’j mekoar neet konn vertrouwen. Zelfs oew nöaste familie neet. As ze oe anbrachen, dan wa’j an de buurte. Iej worden neet dood-eschötn, mear oewne carrière-kaansen warn vot. Of ze zatten oe vaste. A’j oew privé-leaven nit mear zeker zeent, dan he’j letterlijk een oorlogsleawen.

Doar mu’k de leste tied vake an deanken. In watvonne wearelnd zi’w toch verestig terecht-ekömmen? Ne kwaliteitskraante as de NRC zorgt ‘r vuur det Hans Wijers duur een privé-appje oawer Yesilgöz eundersteboawn geet. En nee, Wijers mag gin foute dinge zeggen oawer een vrouwelijken VVD-leaider. Veende viej allemoal. Mear een privé-appje. Dinge dee’j in ne opwelling zegnt teegn oew beste kammeroad. Wat juust zó mooi is an oew beste kammeröa… Vake op een momeant van hewige  geveulens… Hugo Logtenberg gooit het op de stroate en Hans Wijers mut vertrekken!? Doar leut Logtenberg, nota bene geboorn in Hengel, zik van de slechtste kaante zeen. En netuurlijk: excuses zeent an-eböaden. Mear fealijk is ’t dan al te late.  

Vriejheaid van meaning, van vergadern, breefgeheaim; allemoal dinge dee te maken hebt met oew privé-meaning. Echte vriejheaid dus. A’j doar an goat slötteln, in watvon laand komme viej dan trechte? A’w doar niks an doot, dan he-w de oale DDR al kilometers in-ehaald. 

Oonze Tweede Kamer mut oetsprekken det privé-apps en alle aandere privé-dinge “van onwearde” zeent. Op groond van geruchen en van-heurn-zegn mu’w gin leu der achterhen doon. Viej zeent met oons allen stoomp op ’n verkeerdn weg. Privé mut privé bliewen. Deankt neet achterof watvuur schade a’j doar een aander met andoot, mear bedeankt dat in ’t vuurten. Dét zol de echte weenst wean. Dan zette viej vuurgood nen echten dikken streep oonder de geruchen van ‘n Tubantia-hoofdredacteur oawer de borrels van Johan Remkes en de Wijers’ privé-apps van ‘n NRC-redacteur.

Gerrit Dannenberg