DINKELLAND – Naar eigen zeggen is het CDA Dinkelland presenteert met trots vervuld over de kandidatenlijst en het verkiezingsprogramma voor de verkiezingen die onder het motto ‘Samen aan de bal’. Bij de verkiezingen. Uit alle dorpen en kernen staan kandidaten op de lijst., met als aanvoerder Marc Smellink uit Rossum.

De vertrouwde groene CDA‑brommer rijdt opnieuw door heel Dinkelland, met de herkenbare slogan ‘Vaak bi’j te bang’ als knipoog naar de nuchtere, positieve aanpak die de partij al jaren kenmerkt. Deze campagne staan voor het CDA alle vrijwilligers en verenigingen centraal. ‘’Zij vormen het hart van de samenleving en daarom spelen we hen letterlijk en figuurlijk de bal toe’’, laat lijsttrekker Marc Smellink weten..

De lijst bestaat verder uit nieuwe gezichten, zoals Harrie Scholten (Saasveld), Ursula Groeneveld (Tilligte), Kevin Lansink (Rossum) en Rik Groeneveld (Tilligte) en vertrouwde gezichten zoals Ellen Loohuis-Derkman (Denekamp), Arie Mentink (Deurningen), Elke van der Zanden (Denekamp) en Berto Eertman (Ootmarsum).

De volledige kandidatenlijst ziet er als volgt uit:

1. Marc Smellink (29), Rossum
2. Rick Bos (35), Denekamp
3. Ronelle Brummelhuis (24), Deurningen
4. Erik Hemmer (64), Ootmarsum
5. Nick Nieuwe Weme (39), Weerselo
6. Jeannette Paus-Weersink (48), Saasveld
7. Guus Tijdhof (29), Weerselo
8. Edo van Bree (63), Lattrop-Breklenkamp
9. Debby Baan (49), Saasveld
10. Luuk Jogems (22), Weerselo
11. Ellen Loohuis-Derkman (45), Denekamp
12. Harrie Scholten (67), Saasveld
13. Ursula Groeneveld (57), Tilligte
14. Kevin Lansink (31), Rossum
15. Arie Mentink (68), Deurningen
16. Rik Groeneveld (30), Tilligte
17. Elke van der Zanden (39), Denekamp
18. Berto Eertman (65), Ootmarsum

Daar dochterlief vanwege haar zwangerschap bezwaarlijk kan reizen – de baby zal zich zeer binnenkort melden – gingen wij  zuidwaarts waar zij, haar man en peuterkind woonachtig zijn.  Bedoeld kind, thans 20 maanden jong, heeft de genen van zijn moeder, terwijl zij het weer van mijn eega heeft. Dat betekent zoveel als: uiterst actief en wel zodanig dat vermoedelijk juist voor de grens van ADHD ophoudt. Althans: hopelijk is dat zo.

Als het kereltje, kortweg Ollie genoemd, zijn ogen opent beginnen ongeveer al zijn ledematen manisch te bewegen. Zolang hij niet opnieuw in zijn bedje wordt gelegd zal hij niet ophouden aldus een raket, voorzien van extra brandstoftanks, te imiteren.

Hij brabbelt daarbij een volkomen origineel taaltje, dat bestaat uit woorden die slechts betekenis hebben voor zijn ouders. Voor derden die het genoegen beleven om met deze grappenmaker te spelen, is het gissen wat hij bedoelt met begrippen als “griepmakka” of ‘”pleet”, al weet ik wel dat hij mij – of de andere opa – aanspreekt als hij “apa!” roept.

Het manneke is bijzonder sociaal en vindt het enorm vermakelijk dat ik zijn speelkameraad ben. De consequentie daarvan is dat ik mij op zijn niveau dien te bewegen, namelijk in letterlijke zin: vanwege mijn lange lijf ben ik genoodzaakt over de grond te tijgeren, alsof ik iemand onverhoeds tracht te overmeesteren.  In deze positie help ik het ventje met koken, daar hij een keukentje heeft met een oventje, twee kookplaten en een keur aan imitatievoedsel, dat hij met een houten mesje in porties snijdt, aangezien de tweevoudige ingrediënten met  klittenband verbonden zijn.

Dan komt het plotseling in hem op om een van zijn driewielers te bestijgen en zich fluks uit de voeten te maken, waarbij hij met “apatoet” duidt dat ik met een ander voertuig de achtervolging dien in te zetten. Ik kan er vanzelfsprekend niet op zitten, maar plant mijn lange benen bezijden de wieltjes en ga kromgebogen derwaarts.

Vervolgens brabbelt hij iets waaruit het ouderpaar duidelijk maakt dat ik geacht word mij te verstoppen, waarna ik, op mijn buik achter een lectuurmand gelegen, vanuit die hinderlaag opspring en in zijn buik kriebel: hij kraait het uit.

De volgende dag verlaat ik moeizaam vanwege stijve rug en stramme ledematen de sponde. Maar wat hebben wij een lol gehad.

Erik Endlich

ENSCHEDE  Op een aantal informatieborden in Enschede wordt per buurtschap het verhaal van de lokale natuur. Fietsers en wandelaars kunnen zo ontdekken welke soorten hier voorkomen en waarom juist deze plekken zo belangrijk zijn voor de biodiversiteit. In Broekheurne staat de wilde bij centraal, een onmisbare bestuiver voor bloemen en voedselgewassen. In de Esmarke draait het om de boomkikker, een zeldzame soort die afhankelijk is van poelen en groenstroken. Usselo is het thuis van de levendbarende hagedis en in Twekkelo leeft de ijsvogel.

De natuur rondom Enschede is volgens het gemeentebestuur uniek én verrassend dichtbij. vertelt wethouder Landelijk Gebied Niels van den Berg. 'Dat betekent ook dat bijzondere dieren praktisch in onze achtertuin leven. Met de nieuwe informatieborden maken we die rijkdom zichtbaar én laten we zien hoe iedereen kan helpen om de natuur te beschermen.”De gemeente Enschede start met een nieuw netwerk van informatieborden langs fietspaden in het buitengebied. De borden laten inwoners en bezoekers kennismaken met de bijzondere dieren die hier leven. Recent onthulde wethouder Landelijk Gebied het den Berg het bord in Esmarke.

De informatieborden vertellen per buurtschap het verhaal van de omgeving. Fietsers en wandelaars ontdekken welke soorten hier voorkomen en waarom juist deze plekken zo belangrijk zijn voor de biodiversiteit. In Broekheurne staat de wilde bij centraal, een onmisbare bestuiver voor bloemen en voedselgewassen. In de Esmarke draait het om de boomkikker, een zeldzame soort die afhankelijk is van poelen en groenstroken. Usselo is het thuis van de levendbarende hagedis en in Twekkelo leeft de ijsvogel. 'De natuur rondom Enschede is uniek én verrassend dichtbij,” vertelt wethouder Landelijk Gebied Niels van den Berg. “Dat betekent ook dat bijzondere dieren praktisch in onze achtertuin leven. Met de nieuwe informatieborden maken we die rijkdom zichtbaar én laten we zien hoe iedereen kan helpen om de natuur te beschermen.

Via QR-codes op de borden kunnen bezoekers doorklikken naar het Natuur- en Landschapsplan van gemeente Enschede. Daar vinden zij meer informatie over onder andere de landschapstypen in het gebied en hoe men zelf de natuur een handje kan helpen. Zoals het aanleggen van een poel, het planten van inheemse struiken of het aanpassen van het maaibeheer.Investeren in natuur én beleving. De komende tijd krijgen de laatste informatieborden een plek langs fietspaden in het Landelijk Gebied. Zo wil de gemeente Enschede de recreatieve beleving versterken en meer mensen betrekken bij het behoud van natuur en landschap.

Hoewel de dagen lengen is er nog steeds sprake van lange avonden. Nu zijn wij nogal van de sfeer en bovendien romantisch aangelegd, zodat de verlichting binnenskamers voor een belangrijk deel bestaat uit kaarsen. Er zijn soorten bij die lekker ruiken en dientengevolge  zelfs de stank van ons natte hondenduo verdrijven.

Tot zover het theoretische verhaal, thans volgt de praktijk van zo’n week geleden. We maakten ons op om de lichten te doven en de echtelijke sponde op te zoeken, waarbij het mijn taak is om de echte kaarsen uit te blazen. Dat ligt ook voor de hand daar ik vanwege mijn driewekelijkse hardlopen over een aanzienlijke conditie beschik. Ik begaf mij naar de eettafel waar een duo houten kaarshouders staat, totdat ik zag dat één kaarsenhouder in de fik stond. De eerlijkheid gebiedt op te merken dat ik niet zo van de vlotte rampenbestrijding ben; doorgaans sta ik aan de grond genageld, terwijl er tegenstrijdige signalen door mijn hoofd flitsen. Voor die tijd heeft mijn doortastende eega het plotseling opgetreden probleem reeds opgelost.

Nu echter niet: ik begon zonder dralen ongeveer mijn longen uit het lijf te blazen, wat er toe leidde dat het waxinekaarsje uit de houder vloog. De kaarsenhouder was niet langer in een brandende staat. De waxinekaars brandde nog even na op de houten eettafel, maar ook die wist ik te doven.

Vanzelfsprekend was ik tamelijk trots dat ik deze kleine ramp, die denkbaar tot  enorme en desastreuse proporties had kunnen uitgroeien, had bedwongen.

De wederhelft had een heel andere visie. Zij wees op een lullig brandplekje op de eettafel. “Dat krijg je van dat onbenullige poes’n!” riep zij vertoornd. Overigens is “poes’n” blazen in de Twentse dreven waar zij vandaan komt. Ik zei nog dat ik te bescheiden ben om voor een lintje te gaan maar dat zulk eigenlijk passend is, zij moest daarop sardonisch lachen.

Wij laten geen kaarsen meer branden. Weg romantiek.

Erik Endlich