Ooit heeft een test uitgewezen dat ik empathisch ben. Dat idee had ik zelf ook, hoewel mijn eega bij herhaling tegenbewijs levert. Fijntjes wijst zij op vergeten verjaardagen en onze trouwdag, dat ik dikwijls niet luister naar haar uiteenzettingen en wanneer ik lees al helemaal niets van mijn omgeving meekrijg. Meesmuilend reageert de buitenwacht op mijn veronderstelling dat er ook autistisch-empathische types bestaan.

Hoe het ook zij, mijn empathie of inlevingsvermogen strandt waar het techneuten betreft. Dat is een beroepsgroep, die ik maar niet kan doorgronden. Het is een mysterieuze club van lieden, die in staat zijn tot het verrichten van handelingen waar ik met diepe bewondering naar kan kijken. Dat komt ook, omdat ik de basale klussen die een gemiddelde huishouding draaiende houden slechts met grote inspanningen tot een soort van einde kan brengen. Boekenplankjes en lampen aanbrengen: het is allemaal niet heel scheef maar wel een beetje, zodat het belletje van de waterpas net tegen het eerste streepje zit.

Zo niet de vakmens, die wij inschakelen als er iets groot of technisch moet worden geïnstalleerd. Zij prutsen wat aan wand of plafond, onderwijl keuvelend met ons klanten en na een paar mokken koffie is de klus geklaard en voor geen verbetering vatbaar.

Lastig wordt het bij grotere opdrachten, zoals een hardhouten garagedeur of het van extra groepen of zo voorzien van de meterkast. Dan worden er vragen gesteld als: “Wilt u een kort verstek vanaf het bovenlicht met een freesnaad tot aan de onderste regel?” Het beste is deze ondoorgrondelijke mededeling met een frons op het voorhoofd en een wijsvinger langs de wang te laten bezinken, om dan te reageren met: “Mmmm, niet gek, maar wat vindt u?” Niet zelden reageert de techneut met zoiets als: “Het kan natuurlijk ook met een taps verloopstuk bij de zijkanten zodat de naad wegloopt.”

Dat weglopen van een naad komt mij als een ongelukkig gegeven voor, zodat ik op de gok voor de eerstgenoemde onderste regel opteer. “Dan haal ik even de kantelschaver op, meneer!”

Ik snap die gasten niet.

Erik Endlich

Het nieje fietspad in Riessen van een Schoapendiek noar de Moarkeloseweg geet dwars duur een stukke bos. A’j in zonnen bos wat weelt, mu’j eerst oonderzeuken wat ’t noadeel is vuur beume, deers en plaanten. Bureau Roelofs oet ’n Ham maakn doar een dik rapport van. Wát zit ‘r fealijk in den bos? Det geet van liester tot vlearmoes, van tak-ekel tot bosmoes en van rossig fonteinkroed tot vaalsken melkboleet en grofgestreepte glemslakken. Iej deankt det ‘t bak is? Least het rapport. Alle deers en plaanten stoat der in.

Zeunig wean op de natuur is logisch. Mear der is ’n vuurdeel: á’j oe met de natuur vergaloppeert, hersteelt het zik vake ook wier, zéker a’j ‘t een betje helpt. Noa een poar joar is de natuur wier terugge. Doar he-w vuurbeelden van: ooievaars, kikkers, klemmerds en fazaanten he’w non wier te ballas. En tóch löt de gemeente dikke oonderzeuksrapporten schriewen en doert het vake joaren vuur der écht wat gebuurt a’j in de natuur gangs weelt.

Heel aanders doo’w in Riessen met oale gebouwen. Gín dikke rapporten vuur ’t ze teegn de vlakte goat. En det terwiel de gevolgen van sloopn onherstelboar zeent. Brek iej paanden of dee der al mear dan 100 joar stoat, dan veraandert oons blikveeld, het anzeen van ne stroate wordt vuur aaltied aanders. Kiekt noar de Westerstroate. Een klassiek huuske is op-eofferd vuur 6 parkeerplaatsen. ’t Anzeen van de Westerstroate is vuurgood bedörven, want één zon sloophoes maakt nog mear verkeerde krachen lös in zonne buurte. Want wat ’n eenn mag ofbrekken, mag ’n aander jums ook.

Ik hoppe toch earlke det het nieje College van B en W nieje wetten dörft te maken vuur monumentale paanden. Det is neurig, want as oale paanden nón in de weg stoat, dan wordt ‘r dreks esloopt. Zoonder dikke rapporten oawer de gevolgen. Ik kenne det verdretige riegelijk oet ‘t ’n kop: ’t Oale Gemeentehoes, ’t Oale Hotel Tiejhuis, ’t Engelse Woark, ’t Paand van Klensman, ‘t Oalde Notoarishoes in ’n Hoar-Eane. En nog heel eawen wochen: ‘t oale café Beumer (Lamping & Luyten) an de Zaagkoele steet ‘r nit lange mear. Net zo min as bakker Render en ’t Meajke.  

De natuur kan zik nog herstellen. Mear a’j buurten ofbrekt, keump ‘t nooit wier good.

Vot = vot!

Gerrit Dannenberg

 

Vuurrood

Eigenlijk wilden wij geen andere auto kopen. De brave wagen die wij thans een jaar of zeven bezitten rijdt naar behoren: van A naar B en weer terug, zonder misbaar te maken of op verlaten landwegen er plotseling de brui aan te geven. Recent bleek evenwel dat bij onze Amerikaanse terreinwagen wat vrij dure onderdelen aan vervanging toe waren. “Normaal onderhoud m’neer” verklaarde de zich met immer oliezwarte jatten presenterende  monteur. Het is als met aannemers, hersenchirurgen en ondierbestrijders: je moet bij gebrek aan wetenschap maar aannemen dat betrokkenen het aan het rechte eind hebben.

Enfin: toen zag ik, van kindsbeen af autogek, een fraai raspaardje van een bekend Italiaans automerk staan, nota bene bij onze dealer. Hoewel mijn eega niet de totale onverschilligheid bezit waar het auto’s betreft – waarvan bij de wederhelften van kennissen wel sprake is – wist ik dat het botte: “Deze klasbak willen wij hebben” niet tot het gewenste resultaat leidt. Na een met grote tussenpozen wijzen op het bestaan van de vuurrode Italiaan wilde zij schoorvoetend wel even gaan kijken. Er maakte zich een grote mate van opwinding meester van mijn gemoed,

De verkoper was een bebrilde en buitengewoon jonge gast, die ons eerst liet proefrijden in de Italiaan. Het bleek een goede zet, want de bolide liet zich aanvankelijk relaxed over achterafweggetjes leiden. Eenmaal op de snelweg draaide ik een knopje op de “D” van dynamisch, waarop de rode SUV op slag veranderde in een bloedsnelle sportwagen. Mijn partner was om. Ik merkte reeds op: zij is een bijzondere vrouw.

Dat gold ook voor de onderhandelingen. Waar ik bij een onderhoud met een sympathiek type direct instem met welke voorstellen dan ook, begon de eega met een ijzige stem aan een betoog, dat op zichzelf steekhoudend leek en er op neer kwam dat bij inruil van onze huidige auto en de aanschaf van het rode monster wij enig handgeld diende te ontvangen. Dit stond volkomen haaks op het voorstel dat de jongeling ter tafel had gebracht. Aanvankelijk instemmend knikkend met wat “mevrouw” te berde bracht, kreeg de verkoper een vuurrood hoofd en zei, tamelijk van zijn stuk gebracht, dat hij de vestigingsmanager ging bellen. Deze bleek echter afwezig.

Tot zover deze cliffhanger, aangezien de inleidende onderhandelingstactiek van mijn eega tot algehele verwarring heeft geleid. Het is zenuwslopend – althans voor mij en de arme verkoper. Hopelijk gaat hij om. Maar ik heb er een hard hoofd in.

Erik Endlich

DEN HAM  - De gemeenteTwenterand wil op het ijsbaanterrein aan de Marleseweg in Den Ham woningen bouwen. Ook ook is gemeente voornemens de sportverenigingen samenbrengen op sportpark De Rohorst. Het college van burgemeester en wethouders is akkoord met deze plannen, al verkeren de plannen in de 'denkfase, dat dan weer wel. Er zijn nog geen finale knopen doorgehakt.

De plannen verkeren  nog in de zogenoemde 'initiatieffase. Dat betekent dat er nog geen definitieve keuzes zijn gemaakt. De  van Twenterand gemeenteraad bespreekt de plannen op dinsdag 12 mei en neemt op dinsdag 26 mei een besluit. Als de raad akkoord gaat, worden de plannen verder onderzocht en uitgewerkt. Na het besluit van de gemeenteraad gaat de gemeente ook in gesprek met inwoners.

Op het ijsbaanterrein en het sportterrein zitten nu nog meerdere organisaties. Dat zijn supportersvereniging FC Twente Madness, ijsbaanvereniging De Kollendiek en tennisvereniging Den Ham. De gemeente wil ze verplaatsen naar het sportpark De Rohorst en heeft daarover ook al met de verenigingen gesproken.

Door de plannen komt er ruimte voor een nieuwe woonwijk, op eigen grond van de gemeente. In deze wijk komen ongeveer 97 woningen in verschillende prijsklassen, waaronder 10 woonwagens. Daarnaast komt er een sportcomplex waar alle sportverenigingen samen zijn.

Wethouder Marcus Elzinga is blij met de plannen in Den Ham. “Met dit plan kunnen we veel mensen een geschikte woning bieden'. legt de wethouder uit. “We maken ruimte voor nieuwe woningen én goede sportvoorzieningen. Dat is belangrijk voor nu en later.'