Uitstelgedrag

De buurman ter rechterzijde is een klusfanaat. Hij is immer bezig, wat ook is af te leiden uit de omstandigheid, dat hij steeds diverse geluiden maakt. Niet in vocale zin, maar omdat hij in de loop van decennia – de man is gepensioneerd – een indrukwekkende hoeveelheid apparatuur heeft verzameld. Dan bromt er een compressor, even later is hij kennelijk aan het boren, vervolgens gilt er een zaagapparaat, daarop is hij getuige de vibratie iets aan het schuren. Hij is een beminnelijk figuur en omdat onze honden bij iedere passant enorm blaffen, kan ik de man bezwaarlijk aanspreken op zijn luidruchtige bezigheden.

Daarbij komt, dat ik af en toe kom buren om zijn wijze raad te vragen. Aangezien hij een technische achtergrond heeft, wat geen wonder is gelet op zijn activiteiten, wil hij mij op dat enorme terrein graag adviseren. De aanvankelijke gene om hem met onbenulligheden last te vallen heb ik inmiddels laten varen. Zonder schroom kom ik met mijn tamelijk zielige apparatuur omdat ik eenvoudigweg niet weet hoe ik een ding aan het praten kan krijgen. Doorgaans heb ik de gebruiksaanwijzing incorrect geïnterpreteerd en uit het geheel iets gefabriceerd dat achteraf volstrekt niet zo was bedacht door de producent van het apparaat. Enfin, buurman legt mij geduldig uit hoe het moet en zet zo nodig (eigenlijk steeds) het ding in elkaar.

Anders zit dat met ons tuinhuisje. Dankzij mijn befaamde uitstelgedrag is het aanvankelijk kekke bouwsel verworden tot een bouwval. De deur hangt scheef, er is sprake van een aanzienlijke mate van houtrot en in deze berging voor tuingereedschap ligt alles op een stapel aangezien de lang geleden bij een bouwmarkt gescoorde stellingkast in elkaar gezakt is.

Om de buurman te vragen een en ander netjes te maken gaat te ver, dus ik zal het heus zelf moeten doen. Maar doe-het-zelven is absoluut niet aan mij besteed. Nu de eega aandringt is er evenwel geen weg terug.

Liever schrijf ik erover. Maar daar wordt het niet beter van.

Erik Endlich