Blijspel

Te Rijssen bezochten wij de voorstelling “Hotel te koop” van het gezelschap met de merkwaardige naam “Pret na Ernst”.
Toegegeven, het was dat een gewezen collega van mijn eega een rol had en wij de sociale druk voelde om haar te zien optreden. In alle andere gevallen was het nimmer in ons opgekomen om in een bedompt zaaltje een blijspel te bezoeken: doorgaans is het een komen en gaan van typetjes, gespeeld door goedwillende amateurs die uit kasten, soort-van-trapopgangen en diverse obscure in- en uitgangen tevoorschijn komen. Dit alles onder het bulderend gelach van familieleden en derden, voor wie een scheetkussen, dubbelzinnige opmerkingen en iemand die per ongeluk op z’n bek gaat als de hoogste vorm van amusement wordt beschouwd.
De zaal, althans een soort van grote woonkamer, was gevuld met figuren die of de indruk gaven reeds van jongs af aan met zware landbouwwerktuigen in de weer te zijn geweest of het kinderrijke huishouden met straffe hand hadden bestierd – afhankelijk van het geslacht van betrokkenen. Hoewel wij reeds enige tijd een pensioenuitkering genieten, koesterden wij het bijzondere gevoel tot de jongeren te behoren: ik schatte de gemiddelde leeftijd van de bezoekers op 72.
Mijn aanvankelijk cynische grondhouding liet ik reeds kort na aanvang achter mij, aangezien de keur aan malle typetjes die hun opwachting maakte en het doortimmerde scenario hevig op onze lachspieren werkte. Het was daadwerkelijk hoogst vermakelijk, vermoedelijk omdat de tamelijk platte lol de ellende van het wereldtoneel volkomen naar de achtergrond drong. De zaal lag in een stuip en er werd voortdurend en veel geschaterd van het lachen. Hoewel het uit een kast vallen van een manspersoon met een zogenaamde kip in de edele delen geen associaties oproept met een uitvoering van de Kersentuin van Tsjechov, was die scene zodanig hilarisch dat ik mij tot mijn schrik hysterisch hoorde lachen. Ook de wederhelft had tranen in de ogen, alsof ze een aflevering van Falwty Towers zag.
Op onze reeks loten, gekocht in de pauze, viel helaas geen vleesschotel, doucheproducten of pot met fresia’s, maar die waanzinnige avond pakken ze ons niet meer af.

Erik Endlich